Als een grote bakstenen raket torent de bijna 50 meter hoge watertoren boven de huizen en bomen van Overvecht uit. Opvallend is het koperen dak, dat door langdurige blootstelling aan lucht en vocht van zijn originele dieprode kleur is afgedwaald. Inmiddels is het dak groen uitgeslagen. Net zoals het Vrijheidsbeeld in New York.

Nu staat de watertoren in Overvecht tussen flatgebouwen, maar bij de bouw in 1934 stond hij nog vrij in de polder. Hij stond zelfs niet in Utrecht, maar in Maartensdijk, waartoe ook de nieuw aangelegde wijk Tuindorp behoorde. De watertoren, met een inhoud van 500.000 liter water, voorzag de huizen in Tuindorp van water.

In de jaren zestig maakte het polderlandschap plaats voor de wijk Overvecht. Net als Kanaleneiland werd die wijk gebouwd om de vele woning- zoekenden van een huis te voorzien. Overvecht moest plaats bieden aan veertigduizend inwoners, en om de polder bouwrijp te maken, was veel zand nodig. Het zand werd in Maarsseveen afgegraven, wat leidde tot het ontstaan van de Maarsseveense Plassen.

Dat de watertoren vroeger in de polder lag, is aan de straatnamen van Overvecht terug te zien. Ze eindigen namelijk allemaal op ‘dreef’, en een dreef is een landweg waarover boeren het vee voor zich uitdreven.

De toren is niet meer in gebruik, maar is gelukkig niet gesloopt. Het is hét herkenningspunt van de wijk en sinds kort zelfs een Rijksmonument. Al jaren lang wordt er gesproken over een nieuwe invulling van de toren. Zo zou het kunnen worden omgebouwd tot woningen of een horecagelegenheid. Hoe mooi zou het zijn als de Overvechter binnenkort boven op de toren kan genieten van het uitzicht over de stad?

Tekst: Mathijs Meinderts

organisationsHeader